De verwarde man die niet in het nieuws kwam

16 april 2018 | Blogs

Ik zit in de trein. Het is november, het is zowel de week van de mantelzorg als de week van de Amerikaanse verkiezingsuitslag.  Een man, of eigenlijk meer een jongen, spreekt een meisje aan. Ik zit in de problemen… Ze zitten achter me aan. De politie.”

Het meisje zegt niets terug en de jongen begint opnieuw te praten tot hij vraagt: “Hoe heet je eigenlijk?”. Waarna zij het gesprek afkapt door te zeggen: “nee..” De jongen loopt weg, het gangpad en de glazen deur door en aarzelt in het halletje op de trap, hij loopt heen en weer. Zijn paniek is voelbaar aan de andere kant van de treincoupe.

Ik sta op om de jongen beter te kunnen zien en kijk bezorgd om me heen. Dit gaat niet goed. De man naast mij en ik kijken elkaar aan. “Zijn er problemen?” vraagt hij, hij doelt op het meisje. Hij vraagt zich af of we iets moeten doen om haar te beschermen tegen de opdringerige en verwarde jongen. Maar ik zeg; ik maak me meer zorgen over hem.

De man kijkt even goed en zegt; jeetje je hebt gelijk. Hij komt meteen in actie. Hij loopt naar de jongen toe vraagt; “is er iets wat we voor je kunnen doen?” De jongen zegt ja. Ik voeg me bij hen en na wat doorvragen bellen we samen de GGZ-instelling en zijn contactpersoon daar. We vragen of hij daar kan worden opgevangen of hij zelf de weg weet. We overleggen met de conducteur die een oogje toeknijpt over het ontbreken van een treinkaartje. De man naast me is zelfs zo aardig om met de jongen mee uit te stappen om hem veilig het station uit te begeleiden. Even wordt de jongen angstig omdat hij bang is te worden opgesloten. Maar we praten door en hij wordt rustiger en rustiger. We spreken af dat hij bij de GGZ overlegt wat het beste voor hem is. De trein stopt en de man en de jongen stappen uit.

Ik reis door en denk na over deze wonderlijke ontmoeting. Over de transformatie van de jongen; van opgeschoten wild, onvoorspelbaar naar een kleine bange jongen die geen vlieg kwaad doet. Puur door zorgzame aandacht. Over de daadkrachtige man, die bereid was om zijn treinreis voor een wildvreemde te onderbreken. Over de conducteur die ons bedankte voor ons ingrijpen in plaats van op de regels te gaan staan. Over de psycholoog die tussen consulten door even tijd nam om aan de telefoon te komen.

Ondanks al deze helden, kwam dit voorval natuurlijk niet in de krant, net als al die andere duizenden momenten. Wat als deze situatie anders was afgelopen? Was het dan wel in de krant gekomen? “-Verwarde man valt treinreizigers lastig, wordt opgepakt en opgesloten, raakt in paniek, stribbelt tegen, en eindigt in eenzame opsluiting-“

Ik kan heel goed begrijpen dat mensen schrikken als ze nog nooit iemand in een psychose hebben gezien. Dat ze iemand zien die een gevaar is voor de openbare orde. Iemand die moet worden opgesloten achter slot en grendel. En iemand die daar 3 dagen moet blijven zitten (als het aan minister Schippers haar nieuwe voorstel ligt.) Toch is het een gevaarlijke verwarring. Het is een schijnveiligheid en het werkt averechts.

Doordat ik al op jonge leeftijd te maken kreeg met psychoses van mijn moeder keek ik die dag, nu 3 maanden geleden, met een andere blik. Ik zag in de jongen een mens in nood. Iemand die met liefdevolle aandacht wel degelijk bereikt kan worden. Iemand met een ziekte, die ook iemands broer, zoon of geliefde is. Een medeburger die vraagt om hulp en aan wie je makkelijk hulp kunt geven, als je tenminste samen bent met anderen, die ook zo durven kijken. En gelukkig zijn die anderen er. Nog wel. Het zijn er meer dan je denkt. Maar zullen ze er ook nog zijn in de toekomst?

Ik kan zo kijken omdat er in tijden dat het nodig was ook voor mijn moeder is gezorgd. Door omstanders, hulpverleners, politieagenten. Door de staat die zorgde voor de zorgsector. Het heeft mij sterk gemaakt en compassievol, zodat ik nu kan zorgen voor anderen. Dat zorgt voor veiligheid die honderd keer sterker is dan welke opsluiting dan ook.

Als het aan mij ligt laten we ons niet bang maken. Laten we ons niet verwarren door de trend van minister Schippers of door populisten als Wilders. Als het aan mij ligt stemmen we straks in Nederland massaal voor compassie. Waardoor we blijven zorgen voor de zorg, voor mantelzorgers en elkaar, hoe verward ook. En zorgen we juist daardoor dat Nederland veiliger is dan ooit. Ik hoop dat ik ook nu, niet de enige ben.

Benieuwd naar wat Studio Spaak jouw veranderproces te bieden heeft?

Download onze brochure en/of bekijk hier onze pakketten.

Deel op Social Media