“Het is nu eenmaal te druk”

13 juni 2019 | Blogs, Gedragsverandering

Waarom tijdgebrek een onterecht smoesje is waar je tóch naar moet luisteren

Mijn zoontje naar de oppas brengen is 10 minuten fietsen. Maar een paar weken geleden ontdekte ik een snellere route, waarbij ik 2 stoplichten ontwijk. Nu ben ik nog maar 8 minuten onderweg. Yes! Toch sta ik nu voor het stoplicht.  Ik die bedacht had voortaan altijd de nieuwe route te nemen, was volautomatisch de oude route gereden (en dat was niet de eerste keer). Waar ben ik met mijn hoofd? Net nu ik het zo druk heb en die trein niet mag missen. Terug fietsen naar de afslag duurt alleen maar langer, er is geen andere optie dan wachten voor het stoplicht en mezelf voor m’n kop slaan.

Hulpvaardige medewerkers

Terwijl ik wacht denk ik aan een onderzoek dat gedaan is onder theologiestudenten over compassie. Net na het verhaal bestudeerd te hebben over de Barmhartige Samaritaan moeten de studenten zich verplaatsen naar een ander gebouw om er een lezing te geven over diezelfde Samaritaan. Onderweg komen ze een man tegen die duidelijk hulp nodig heeft, een acteur welteverstaan. En wat blijkt, vrijwel alle studenten stappen langs de man in nood zonder hem te helpen. De inhoud van het bestudeerde verhaal had geen enkele invloed op hun hulpvaardigheid. Alleen  haast en zenuwen beïnvloeden hun gedrag. Hoe meer tijdsdruk, hoe minder aandacht ze hadden om de man op te merken en te helpen.

Blind en doof

Zo ook ik. In mijn haast op tijd te komen ben ik zo met mijn gedachten ergens anders dat ik volautomatisch de oude weg fiets. Waardoor ik dus te laat kom. En dat terwijl ik anderen workshops geef over compassie en gedragsverandering. Wat een ironie. Blind zijn we, en inefficiënt, als we ons opgejaagd voelen. Oog voor een ander hebben is dan al helemaal moeilijk.

De klant centraal stellen

Bijvoorbeeld als er wordt bezuinigd, en er dus minder tijd is voor hetzelfde werk. En we tegelijkertijd een nieuw systeem moeten aanleren, of in nieuwe teams moeten werken, omdat dat betere resultaten oplevert. We moeten dan óók nog meer aandacht hebben voor de cliënt, we moeten onze routines veranderen en er is minder personeel dus minder tijd voor dit alles. Hoe doe je dat?

Nieuwe veranderingen eigen maken

Oja, we moeten ons gewoon niet opgejaagd voelen. Nog iets wat we moéten. Want de klant of cliënt mag het natuurlijk niet merken. In al dat moéten rest ons vaak nog maar een ding: Het te pas en te onpas als argument te gebruiken. “Daar kan ik niks aan doen, dat is het tijdsgebrek.”

Kan het onder tijdsdruk?

In organisaties waar ik werk probeer ik met mensen voorbij het tijdsgebrek argument te kijken. Toch werkt het in mijn eigen leven net zo. Als ik gestrest ben kijk ik 10 keer vaker op mijn telefoon om te zien hoe laat het is en moet ik soms wel 3 keer terug lopen naar de keuken omdat ik vergat wat ik ook al weer wilde gaan halen. Ik zit het liefste een domme tv serie te kijken als ik echt een deadline heb. Het ergste is: ik mediteer elke dag 10 minuten, maar toen ik het écht heel druk had stopte ik daar natuurlijk tijdelijk mee; daar had ik natuurlijk geen tijd meer voor.  Dom!

Bouw reflectie momenten in

Daar ligt dan ook het antwoord: Onderdruk de impuls om harder te gaan lopen als je het druk hebt. Sommige bedrijven doen het al: twee keer per dag 10 minuten verplicht niets doen instellen voor alle medewerkers. Of een hele afdeling 3 maanden tijd half vrij roosteren om een verandering eigen te maken. Het schijnt uiteindelijk meer tijd op te leveren dan het kost. Toch is het precies wat de meeste organisaties niet doen. Om dezelfde redenen als waarom de medewerkers het zelf niet doen: Daar hebben we namelijk geen tijd voor.

En.. begin bij jezelf

Ik besluit het maar direct in de praktijk te brengen en even diep in en uit ademen. Ik parkeer mijn fiets op het station. Als ik zie dat ik weer de trein gemist heb besluit ik dit keer eens niet te schelden op de NS, of mijn mail te checken. Maar ze dankbaar te zijn. Dankbaar dat ik na al dat gehaast en in mijn eigen hoofd opgesloten gezeten te hebben, een half uur op de trein mag wachten. Een half uur waarin ik niets kan en ga doen behalve er helemaal zijn voor een ieder die op mijn pad komt. Ben ik zo toch nog een beetje een barmhartige Samaritaan.

Over de schrijver

Natasha Schulte is oprichter van Studio Spaak en geeft workshops, leidt nagesprekken en schrijft blogs en scenes op maat.

Wil jij live een show + workshop bijwonen?

Kom dan naar het volgende Zo ben ik nu eenmaal event op 7 februari 2020
Klik hier voor meer informatie