“We kunnen toch ook gewoon normaal doen?”

14 mei 2019 | Portretten

Je kijkt toch uit je doppen als je een kind op een kinderfiets inhaalt? Dan maak je een ruime bocht en ga je langzaam rijden. Dat snapt iedereen. Nouja, bijna iedereen. Voor Vanessa is het in ieder geval volstrekt vanzelfsprekend. Net zo vanzelfsprekend als oogcontact maakt in een gesprek, of bloemen meenemen op je trouwdag. 

“Als jouw beste vriend de vorige keer gebeld heeft dan is het nu jouw beurt.” Ook dat vind Vanessa logisch. Daarom frustreert het haar ook zo dat haar vriendin Sarah maar niet belt. Ziet haar man dan niet dat er een paar schoenen op de trap staat? “Alles dat op de trap staat neem je mee naar boven; je loopt immers toch.” En je zorgt ook gewoon voor je ouders als ze oud en ziek zijn, ook al kun je ze niet luchten of zien. Dat staat als een paal boven water.

Er staan heel wat palen boven water in het leven van Vanessa. Haar leven is een aaneenschakeling van rotsvaste overtuigigen. Toch verbaast het haar steeds vaker dat anderen zich daar niets van aantrekken. “We kunnen toch gewoon normaal doen met zijn allen?” Roept zij dan ook regelmatig naar Ruttiaans model.

Daar is gelukkig iedereen het roerend over eens. 

Ja! Laten we normaal doen, beaamt haar man Boudewijn die hoopt dat Vanessa daardoor eindelijk inziet dat ze geen spullen meer moet laten slingeren op de trap: (levensgevaarlijk)

Ook collega Tobias is dol op normaal doen (vooral als dat betekent dat je mensen niet meer zo absurd lang in de ogen hoeft te kijken.)

Vanzelfsprekendheid zit in de familie. Ook zus Astrid doet alleen maar normaal. Zij vind het volkomen vanzelfsprekend om je ouders zo te behandelen als zij jou hebben behandeld, vooral als dat betekent dat je alleen langsgaatop verjaardagen.

En vriendin Sarah hanteert de stelregel; dat wie het druk heeft nooit hoeft te bellen. Zij stoort zich aan mensen die anderen storen door te bellen, stuur liever een appje!

Je zou het niet denken, maar zelfs hufter Henry is dol op normaal doen. “Die mensen die gaan fietsen op de grote weg met kleine kinderen? Die moeten nou eindelijk eens normaal doen! Levensgevaarlijk!

Zo doet iedereen lekker normaal en blijft Vanessa als vanzelfsprekend zichzelf; haar ietwat gefrustreerde maar volkomen normale zelf. 

 

 

Over de schrijver

Natasha Schulte is oprichter van Studio Spaak en geeft workshops, leidt nagesprekken en schrijft blogs en scenes op maat.

Wil jij live een show + workshop bijwonen?

Kom dan naar het volgende Zo ben ik nu eenmaal event op 7 februari 2020
Klik hier voor meer informatie