“Schuif dat kopje even op, straks valt ‘ie”

7 mei 2019 | Portretten

Het lijkt alsof hij altijd wat meer wakker is dan anderen. Alsof er een radar om zijn hoofd heen cirkelt waarmee hij continu de omgeving scant. Staat er een koffiekopje te dicht bij de rand van de tafel; Onno rust niet voor hij hem verschoven heeft. Ook lege kopjes wordt geen seconde rust gegund, zodra de laatste slok is genomen, heeft Onno ze al meegenomen naar de keuken. Als je met Onno over een 2 meter brede landweg loopt en er is op 10 meter afstand een fietser in aantocht, dan roept hij; “Pas op!” terwijl hij met drukke armbewegingen jou de berm in schuift.

Laatst stond vriendin Jacqueline samen met hem te koken. Ze merkte hoe hij echt zijn best deed minder neurotisch te zijn. “Goh.. Snijd jij de appel altijd in schijfjes? Ik doe zelf altijd blokjes appel in de appeltaart.” Zijn mond glimlachte maar zijn ogen schoten bezorgd heen en weer. Jacqueline begreep de hint en ging snel over op blokjes om de rust te laten terugkeren in de keuken.

De mensen die hem goed kennen vergeven het hem, maar niet iedereen kan er goed mee omgaan. “Oh god daar heb je hem weer, is hij altijd zo nerveus?” Vraagt nieuwe collega Fatma voor de zekerheid aan Henk. “ Ja, Onno is gewoon heel betrokken” Legt Henk dan uit. “Het is alsof hij zich altijd geroepen voelt.” Niet wetende dat hij daarmee de spijker exact op zijn kop slaat.

Onno voelt zich namelijk niet alleen geroepen, hij hoort het roepen echt. Vandaar dat hij er niets van snapt als mensen zeggen “ Maak je toch niet zo druk” . Hij is de rust zelve, vindt hij zelf.

De oorzaak van de continuë alarmtoestand in het hoofd van Onno, namelijk zijn moeder, zei laatst nog: “Hè Onno, leek je maar wat meer op je broer”. Broer Patrick was zo slim om al op 6 jarige leeftijd een heel efficiënte selectieve doofheid. Waardoor Onno als enige overbleef om te reageren op het snerpende geroep: Jongens, jongens, jongens, jongens… eten eten eten eten, ruim je rommel op, ruim je rommel op.Onno Onno Onno Opletten!!!! Het is zijn hoofd nooit meer uitgegaan, dus zorgt Onno dat hij geen moment afwezig is. 

Nu 40 jaar later is het een tweede natuur geworden, waar hij zelf niets meer van merkt. Hij zit zo rustig in de kantine als een kikker op een plompblad. Maar dan is daar ineens weer die tong, die zich razendsnel uitrolt zodra er iets voorbij vliegt. Hij heeft de noodsituatie al opgelost voordat die zich kon voordoen. De kruimels van Henks saucijzenbroodje vallen niet op de grond, maar op Onno’s servetje.

 

 

Wil jij live een show + workshop bijwonen?

Schrijf je in voor “zo kan het ook” en ontvang direct een uitnodiging in je mailbox van de eerstvolgende openbare show!
Klik hier voor meer informatie

Deel op Social Media